دستگیری حضرت مجتبی علیه‏السلام از فقرا و بخشش‏های بی‏سابقه و انفاق‏های بسیار بزرگ آن حضرت به حدی بود که در تاریخچه ‏ی زندگانی هیچ کدام از بزرگان به چشم نمی‏خورد به گونه‏ ای که آن حضرت را با لقب «کریم اهل‏بیت» خوانده‏ اند و نوشته ‏اند:
«امام حسن علیه‏السلام در طول عمر خود دو مرتبه تمامی دارایی‏ها و اموال خویش را در راه خدا انفاق کرد و سه بار ثروت خود را به دو نیم تقسیم کرده و نصف دیگر را در راه خدا ایثار کرد.»
در حقیقت رویه‏ ی آن حضرت در کمک به محتاجان به گونه‏ ای بود که آنان را از مراجعه به دیگری بی‏ نیاز سازد[1] .

پی نوشت ها:
[1] سبط ابن جوزی، تذکرة الخواص، ص 196 - تاریخ الخلفا، سیوطی، ص 190.