شنبه ۲۳ آبان ۹۴
علامه جزایری در کتاب «الخصائص الزینبیه» می نویسد:
وقتی که حضرت زینب (س) شیر خواه و در گهواره بود، هر گاه برادرش حسین (ع)
از نظر او غایب می شد، گریه می کرد و بی قراری می نمود. هنگامی که دیده اش
به جمال دل آرای حسین (ع) می افتاد، خوشحال و خندان می شد. وقتی که بزرگ
شد، هنگام نماز قبل از اقامه، نخست به چهره حسین (ع) نگاه می کرد و بعد
نماز می خواند[1] .
پی نوشتها :
[1] الخصائص الزینبیه ص 336.
منبع : دویست داستان از فضایل، مصایب و کرامات حضرت زینب ؛ عباس عزیزی