شنبه ۲۳ آبان ۹۴
برخی از پژوهشگران روایت کرده اند که حضرت زین العابدین (ع) فرمود: «عمه
ام زینب در تمام طول مسافرت از کوفه به شام نمازهای واجب و نوافلش را
ایستاده می خواند و در یکی از منازل، دیدم نشسته می خواند، علت این کار را
پرسیدم. پاسخ داد: به خاطر شدت گرسنگی و ضعف، سه شبانه روز است که دیگر نمی
توانم ایستاده نماز بخوانم (زیرا حضرت غذای خود را بین کودکان تقسیم می
کرد) به خاطر اینکه دشمن به هر کدام از ما، در شبانه روز فقط یک قرص نان می
داد.»
هر گاه انسان به دقت به حالات آن حضرت نگاه کند و توجه و انقطاع او را به
خداوند متعال ببیند، در عصمت آن حضرت تردیدی به خود راه نمی دهد و یقین می
کند که آن حضرت از همان زنان پارسایی است که تمام حرکات و سکنات خود را وقف
خداوند متعال نموده اند و از همین رهگذر به جایگاه رفیع و درجات بلندی که
از درجات پیامبران و اوصیا حکایت می کند، رسیده است.[1] .
پی نوشتها :
[1] زینب کبری،نقدی ص 62 و 63.
منبع : دویست داستان از فضایل، مصایب و کرامات حضرت زینب ؛ عباس عزیزی