جمعه ۲۲ آبان ۹۴
فاضل گرامی سید نورالدین جزایری در کتاب خود «خصایص الزینبیه» چنین نقل می کند:
«روزگاری که امیرالمؤمنین (ع) در کوفه بود، زینب (س) در خانه اش مجلسی
داشت که برای زنها قرآن تفسیر و معنی آن را آشکار می کرد. روزی «کهیعص» را
تفسیر می نمود که ناگاه امیرالمؤمنین (ع) به خانه او آمد و فرمود: ای نور و
روشنی دو چشمانم! شنیدم برای زن ها «کهیعص» را تفسیر می نمایی؟
زینب (س) گفت: آری. امیرالمؤمنین (ع) فرمود: این رمز و نشانه ای است برای
مصیبت و اندوهی که به شما عترت و فرزندان رسول خدا(ص) روی می آورد. پس از
آن مصایب و اندوه ها را شرح داد و آشکار ساخت. پس آن گاه زینب صلوات الله علیها
گریه کرد،
گریه با صدا - .[1] .
پی نوشتها :
[1] زینب کبری، ص 144.
منبع : دویست داستان از فضایل، مصایب و کرامات حضرت زینب ؛ عباس عزیزی