" اَرنی" غم عیانم ! " اَرنی" تب نهانی !


نکنی شکنجه ما را به بلای " لن ترانی"


تو که تار ِ "فیه ما فیه"  و "جوامع الحکایات"


تو که پود "منشآتی"  و بهار "بوستانی" 


تب چشم تو تغزل، شب گیسویت قصیده


نفست پر از رباعی و سه گان و خسروانی


همه عمر ، مبتلایم  به صفا و مروه ی غم


بگشا دری به قلبت که مفاتح الجنانی


غزلی نوشتم امشب که بخوانی ازجنونم


به جنون نشسته شعرم که مگر مرا بخوانی

 

حمیده پارسافر


* « اَرنی » : خودت را به من نشان بده


* « لَن ترانی » : هرگز مرا نخواهی دید