روزی امام مجتبی علیه‏السلام در حالی که کودکی خردسال بود به جانب پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم آمد. همین که چشم رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم به او افتاد دیدگانش پر از اشک شد. پس او را بر روی زانوان خود نشاند و فرمود:
«حسن نور چشم من و موجب روشنی قلبم و میوه‏ ی دل من است. او آقای جوانان اهل بهشت است. برای مصائب او همه‏ ی فرشتگان و جمیع موجودات حتی پرندگان هوا و ماهیان دریاها گریه می‏کنند.
هر چشمی که برای مصائب حسنم گریه کند در قیامت که چشم‏ها کور می‏شوند کور نخواهد شد.
دلی که برای مصائب او غمگین شود در قیامت که همه‏ی دلها غمگین می‏شوند؛ غمگین نخواهد شد.
و هر که مرقد او را زیارت کند پاهایش روی صراط، در آن هنگام که همه‏ ی پاها می‏لغزند، نخواهد لغزید.»[1] .

پی نوشت ها:
[1] امالی، صدوق، مجلس 24، حدیث 2.